showcase

Primal Therapie - Italië

Inhoudsopgave
Primal Therapie - Italië
OSHO Italian Times
Alle pagina's

Gescheiden van onszelf
Als kinderen zijn we totaal afhankelijk van onze ouders. We hebben hun zorg en liefde zozeer nodig dat we bereid zijn om alles te doen en aan al hun verwachtingen te voldoen om deze zorg en liefde te krijgen. Dus we proberen op elke mogelijke manier te begrijpen wat ze willen en hun dit te geven.
Omdat het een vorm van aanpassing aan onze omgeving is, in plaats van een natuurlijke neiging, dwingt dit ons om bij onszelf weg te gaan.
Aan de basis van deze scheiding van onszelf ligt onze sterke afhankelijkheid van onze ouders voor overleving.
Op het moment dat we als kind weggaan bij onszelf en ons potentieel – op de leeftijd van ongeveer 7 jaar – wordt het leven nep/namaak. Vervolgens neemt onze persoonlijkheid, ons pseudo-zelf, het over.
Er kunnen talloze manieren zijn om bij onszelf weg te gaan en in de Primal werken we hiermee. Maar samenvattend gaat het om het onvermogen te herkennen wie we werkelijk zijn en geliefd te worden om wie we zijn.

De uitdaging van het leven
We komen in deze wereld met een potentie die uniek is voor ieder van ons. Osho zegt het duidelijk: "Het is zo uniek dat de natuur het nooit tweemaal herhaalt". Het is de unieke expressie van de natuur. Dat is de potentie die we binnenin onszelf dragen.
Als kinderen zijn we ons hier echter niet van bewust. Het lijkt bijna of we het nodig hebben om er eerst bij weg te gaan om ons er van bewust te worden dat het er is.
Al die bewegingen die ons bij ons potentieel vandaan halen is wat we "leven" noemen.
Maar op een gegeven moment is het nodig dat we ons bewust worden wat we in dit leven brengen.
Het is tijdens onze overgang naar volwassenheid, voornamelijk tussen de 35 en 40 jaar, dat de meesten van ons een stap terug doen en zich vragen gaan stellen als: "Wat doe ik hier?", en: "Wat is de zin van het leven?".
De makkelijkste manier om ons potentieel te ontdekken zou zijn hierin gespiegeld te worden door onze omgeving en de mensen om ons heen, maar ironisch genoeg gebeurt dat niet op deze manier.
Ik zeg altijd graag tegen mensen dat het uit liefde is dat het leven ons uitdaagt en ons confronteert met onszelf. Het leven wil dat we thuiskomen en dat we zien wie we werkelijk zijn.
En het kan op geen enkele andere manier dan om dat potentieel binnenin ons te provoceren en uit te dagen zodat we het beginnen te zien.

Uitdrukken
Voor deze fase drukken we ons in het leven vaak uit op manieren die het gevolg zijn van onze ervaringen en gevoelens in onze kindertijd.
Elke keer wanneer onze moeder of vader ons niet bevestigde of niet van ons hield dan voelden we dat. Maar we waren niet in staat om boos te worden of "loop naar de hel" te zeggen, of: "Als ik 4 of 5 ben pak ik mijn koffer en ga ik op zoek naar nieuwe ouders!".
Echter, de emoties die we ervoeren zetten zich vast in ons systeem. Met de helderheid, kwaliteiten en mogelijkheden die we als volwassene hebben staat het Primal proces ons toe om tot de emotionele lagen door te dringen op een manier die voor ons als kind uitgesloten was. Dit ondersteunt een groeiend gevoel van kracht en onafhankelijkheid en stelt ons in staat om te kunnen zeggen: "Ik besta. Ik heb het recht om te bestaan. Ik kan zijn wie ik ben".

Een last die wordt doorgegeven
Als we dit punt bereikt hebben zijn we ook in staat om te zien dat onze ouders dezelfde last op hun schouders hebben gedragen, zij waren net zo onwetend als wij. We realiseren ons dat we een heel netwerk aan emoties dragen die wordt doorgegeven van generatie op generatie. En dit werk is prachtig om wat we "diagonale heling" noemen: een deel van de heling die we ervaren in de groep bereikt indirect onze broers en zussen ook. Ik hoor vaak van mensen dat ze een andere kwaliteit van omgaan met hun ouders hebben gevonden. Ze worden niet per se beste vrienden maar ze zien hun wederzijdse liefde en respect vernieuwd. En heling gebeurt ook op deze manier. Het is een kwaliteit die ook naar buiten reflecteert, het straalt uit naar buiten wanneer mensen op hun gemak en relaxed zijn.

Vergevingsgezind
Eén ding is belangrijk om te begrijpen. We kunnen onze ouders niet helen. We kunnen onze moeder, noch onze vader, grootvader, tante, oom, broer of zus helen. Dat kunnen we niet. Toch kan de werkelijke verandering HierNu plaatsvinden. Het is waar dat het niet altijd simpel en makkelijk is maar het is ook waar dat het leven ons een geschenk heeft gegeven: we hebben de ander niet nodig om te kunnen helen. Dit is erg belangrijk: wij zijn de meesters van en over ons eigen leven. Osho zegt het telkens weer: "We zijn niet afhankelijk van iets of iemand anders dan onszelf om thuis te komen, om heel te zijn. Het is iets wat we al zijn".
De manier waarop ik het Primal proces leid en begrijp, benadrukt dit: "We hebben al het gereedschap dat we nodig hebben". Wanneer we dat begrijpen dan zullen al de "hulpmiddelen" waarop we leunden geleidelijk verdwijnen. Vanaf het moment dat we ons thuis voelen in onszelf zijn we minder geneigd om onze ouders te projecteren op onze geliefden, onze baas, onze collega's, of wie dan ook op onze zoektocht naar die liefde en erkenning die we als kinderen zo wanhopig zochten. Des te meer dit deel in ons heelt des te minder hebben we het nodig om deze dingen buiten onszelf te zoeken.
Als dit gebeurt dan verschijnt tevens vergevingsgezindheid omdat "de haak" niet langer enig houvast heeft. En het kan zelfs gebeuren wanneer de ouders niet meer leven.
Vergevingsgezindheid opent de deur naar ons hart en uiteindelijk stroomt de liefde weer.

Meditatie inbrengen
Hoe meer ik dit werk doe hoe meer ik leer om een element van meditatie in te brengen. Dit is wat het werk van Osho zo opwindend voor mij maakt. Osho zegt het maar ik kan vertellen vanuit directe ervaring, en zo kunnen veel van de mensen die ik ontmoet: "Jaren en jaren van therapie omwille van therapie leidt tot niks". Het gaat erom te begrijpen wat Osho zegt: "Meditatie meebrengen, de mogelijkheid om afstand te creëren tussen onszelf en dat wat ons overkomt. De mogelijkheid om ernaar te kijken". Begrijpen dat geen enkel drama werkelijk op dit moment HierNu gebeurt is een verbazingwekkend instrument/gereedschap en het is de ruimte die ik probeer te spiegelen in een groep. Geïdentificeerd zijn met mijn drama's is iets wat ik ook heb ervaren. Maar nu kan ik het zien omdat ik meer in het huidige moment leef. Ik geef toe dat mijn knoppen nog steeds ingedrukt kunnen worden. Er kunnen nog steeds situaties zijn die sommige erg pijnlijke gevoelens uit mijn kindertijd triggeren maar nu hoef ik niet constant te reageren. Ik kan een stap terug doen en iets zeggen als: "Het voelt niet zo prettig wanneer jij dit zegt", of: "Ik vind dit niet leuk".
Dus, niet alleen is het proces zelf belangrijk maar ook de inbreng van meditatie. Om vrij te blijven van onze oude haken is het belangrijk om die innerlijke ruimte waar we ons thuis voelen te voeden, te cultiveren en er constant mee verbonden te zijn.
Dus ik zeg altijd dat op een gegeven moment meditatie niet langer een "luxe" activiteit is die we plannen voor onze drie week vakantie.
Op een gegeven moment is het nodig dat het een deel wordt van ons leven om die ruimte van rust en kalmte levend te houden, een ruimte waar we vrij zijn van haken en ogen, vrijstaand.
Ik vertel de mensen altijd: "Het is jouw besluit. Jouw keuze".
En voor mij is meditatie niet slechts een uur, als een standbeeld, zitten in stilte met de ogen dicht. Het is zoals Osho zegt: "Het kan zijn het maken van een kop thee, het doen van de afwas of het schoonmaken van je huis".

Een grote passie
Onderwerpen en issues uit de kindertijd en deconditionering van deze kindertijd zijn altijd zo'n grote en diepe passie van mij dat het ook naar de oppervlakte komt wanneer ik andere vormen van werk doe zoals ademwerk of openen naar intimiteit. Ik zie vaak hoe we issues uit onze kindertijd herscheppen in onze relaties als volwassene. Dus wat ik doe draait, op wat voor manier dan ook, altijd om de manieren waarop we onze kindertijd herscheppen in ons dagelijkse leven en de manieren waarop we hier overheen kunnen groeien. Ik ben erg gefascineerd door deze dynamiek mede omdat deze mij geholpen heeft om mijn eigen moeilijkheden in het leven te begrijpen. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk had ik de hulpmiddelen om te kunnen begrijpen wat er met mij in het verleden gebeurde en waarom.
En als begeleider kan ik mensen alleen naar een "plek" meenemen waar ik zelf geweest ben en die ik zelf onderzocht heb, van waaruit gezien kan worden wat er nodig is om te veranderen. Dit betekent dat wanneer ik een sessie geef of met een groep werk ik er zelf totaal induik. Natuurlijk ben ik diegene die de ruimte en het proces bewaakt maar evenals de deelnemers is het nodig dat ook ik open ben.

Door de pijn heengaan
Wat ik merk is dat hoe meer ik aanwezig kan zijn voor de mensen des te makkelijker het is voor hen om daarheen te gaan waar het voor hun nodig is om te gaan; het wordt minder eng. Uiteindelijk zegt iedereen dat ze zichzelf wil helen maar op het moment dat ze weten dat om te helen het nodig is om hun pijn te zien en er doorheen te gaan dan zeggen ze: "Nee, bedankt". Maar des te meer ik op mijn gemak kan zijn in die pijnlijke ruimte des te makkelijker wordt het voor de mensen om daarheen te gaan en het te onderzoeken. Ze voelen zich aangemoedigd door het feit dat ik er doorheen ben gegaan en het heb overleefd. Dit is het voorbeeld dat ik wil stellen. Door wat voor ervaring we dan ook zijn heengegaan het hulpmiddel blijft altijd hetzelfde.
Veel mensen zijn vastbesloten om bij zichzelf naar binnen te kijken, alsof de zoektocht naar waarheid, voor wat echt is boven al het andere staat. Dit stelt ze in staat om hun licht te laten schijnen op diverse donkere hoekjes. Vaak is het iets waar ze verondersteld worden niet over te praten omdat het iets is wat in hun thuissituatie gebeurde en wat een familiegeheim is geworden.
Vandaar dat het vaak met een grote "nee" komt van de persoon die het ervaren heeft.
Dus ik leer hoe krachtig de "samenzwering van conditionering" nog steeds is en daarmee ook onze neiging om onze wonden en diegenen die ze ons toegebracht hebben te beschermen.
Maar ook dit maakt dit werk zo kostbaar en interessant.

Het veranderde mijn leven
De reden waarom ik zo gepassioneerd ben over Primal werk is omdat ik in 1996 zelf de groep heb gedaan in een periode van mijn leven waarin ik geen andere keus had. En het heeft mijn leven veranderd. Vanzelfsprekend gebeurde dit niet van het een op het andere moment en verscheen ik hier niet als bij toverslag om groepen te geven. Maar het was in die mate levens veranderd voor mij dat de manier waarop ik mijn leven nu leid in die tijd totaal onvoorstelbaar was.
Aan de ene kant heeft de groep mijn wereld totaal ondersteboven gezet en aan de andere kant heeft het iets bijzonder kostbaars opgeleverd. Het was echter absoluut wezensvreemd binnen de context van de familie waarin ik ben opgegroeid. En het aangaan van mijn eigen Primal proces heeft het leven dat ik nu leef mogelijk gemaakt. Dus ik ben op een plek in mijn leven waar ik anders niet beland zou kunnen zijn.

De antwoorden
Iets intrinsieks in de kwaliteit en kracht van het leven laat het mysterie gebeuren. Als ik met mensen werk heb ik zelf vaak geen idee wat er gaat gebeuren. Het mooie ervan is dat ik het niet hoef te "weten". Feitelijk is het zo dat hoe meer ik in een ruimte van "niet weten" ben hoe beter het is. Natuurlijk geef ik mijn steun. Ik bewaak de ruimte en het proces, ik bevraag en breng de mensen naar een punt waarop ze kunnen beginnen deze vragen te verwerken.
Maar dan is het nodig dat ze zelf met antwoorden komen, ze krijgen geen pasklaar antwoord uit een boekje.
Dus ik zeg altijd: "Jij hebt de antwoorden. Je hoeft alleen maar naar binnen te kijken en dan zal je ze vinden". En het is verbazingwekkend want iedereen heeft die mogelijkheid. Het is waar, voor sommige mensen zijn de antwoorden ver weg en diep vanbinnen omdat ze veel schade hebben geleden. Maar uiteindelijk zijn zij ook in staat om antwoorden te vinden.
En om daar te zijn, op het moment dat ze het snappen, is ongelooflijk mooi, absoluut geweldig...hun puurheid, hun licht...elk van hen schijnt in zijn/haar eigen licht.

 

 



TOPLINK